Sto sześćdziesiąt na liczniku Dopiero zaczynam dzień

Poczet Patrycjuszy
Miasta Gdańska

Polikarp Maciejczyk

Sto sześćdziesiąt

Na liczniku

Dopiero zaczynam Dzień

Jest na trasie

Przygód mnóstwo

Człowiek ma już

Tyle lat

Moim hobby

To podróże

To mój wigor

Moja wiosna

I mój czas

Egipt to jest

Moja Mekka

A i opływałem świat

To ta moja

Perspektywa

Że ciągle

Daleko meta

I czy sztorm jest

Deszcz czy słońce

Mnie unosi

Fala

Wiatr

Dobrze mieć

Ten wiatr

Wciąż w sobie

To ta pasja

To ten cel

Dobrze płynąć

Płynąć

Płynąć

I odkrywać

I podziwiać

Za brzegiem

Kolejny brzeg

Miasta kraje kontynenty

Znajomości

Przygód sto

I tak z Losem

Układać się

By mieć w dłoni

Jego dłoń

Dłoń przychylną

Dobrą

Ciepłą

A gdy trzeba

Żar i płomień

I tak co dzień

Dni mnie niosą

W tę bezkresną

Wieczną dal

Stopy parzą

Dokąd jeszcze

A źrenice

To sam ogień

I tak znów

Kolejna wiosna

Mnie rozpiera znów

Mój Wiatr

I tak pędzę

Jaguarkiem

Aż tu nagle

Radar

Stop

Punkty mam

Safari pikuś

Mały pikuś

Można rzec

Punktów mam

Od razu dziesięć

Dodatkowo

Jeszcze sześć

Pomiar trudno

Jest dokładny

Wyświetliło

Taki stan

Taka szybkość

Jakie czasy

I jeszcze w w kołach

Ten wiatr

Lubię gdy opony grają

Wtedy jazda

To ten szok

Sto sześćdziesiąt

Na liczniku

I ta noga

Pełna gazu

I w dłoni ta pasja

Los

A Stróż Prawa

Mówi twardo

Pan Emeryt

Taki pośpiech

Dokąd

Żal

Mówię

Ja tylko szybkością

Zdążę jeszcze

Poznać świat

I zaleca

Żebym jechał

Osiemdziesiąt

Osiemdziesiąt

To ja mam

To lepiej wędrować pieszo

Ale ja tak wędrowałem

Mając osiemnaście lat

Teraz jechać mam

I jechać

I przed siebie

Prosto gnać

Żal przeszkadzać

Żal zatrzymać

Tylko bowiem

W tych prędkościach

Przede mną

Otwarty świat

Leczy mnie

Ten impet

Siła

Ta świadomość

W dłoni

Los

I świadomość

Tyle mocy

I ta co dzień

Perspektywa

Cel otwarty

To mój dom

Mówią punkty

Jakie punkty

Takie punkty

Tylko stres

Jaguarkiem

Pędzić muszę

Gdy minimum

Na liczniku

Sto sześćdziesiąt

Wtedy swój

Zaczynam dzień

Wszędzie jestem

Wszędzie zdążam

I dziwię się sam

Co za czas

Ja już zwolnić

Nie potrafię

Prędkość to jest

Moje credo

Brak pospiechu

To nie ja

Lecz jest taka sytuacja

Bez pośpiechu

Pełny luz

Kiedy jestem

Z moją Wiosną

Sam na sam

Aż płonie dom

To ta chwila

To ten nektar

To ten mój

Prawdziwy

Stop

I dziękuję za tę

Wiosnę

Pełna mocy i kadzideł

Że aż szok

Tu refleksja i zaduma

I ten pełen zdumień świat

I świadomość

Ta świadomość

Ja emeryt

Gdzie i kiedy

Której nocy

W jaki dzień

Przecież wiek

Dwudziesty pierwszy

Jest to przecież

I mój wiek

Mówią

Punkty

Jakie punkty

Takie punkty

Tylko stres

Jaguarkiem pędzić muszę

Gdy minimum

Sto sześćdziesiąt

Wtedy swój

Zaczynam dzień

Pan Bóg przecież

Też się śpieszył

W jeden tydzień

Stworzył był

Ten cały świat

Z tempem tym

Na świat przyszedłem

Szybkość

Żadnych punktów

Nie przyjmuję

Szybkość

To minimum

Sto sześćdziesiąt

To już zawsze

W genach mam

Ilustracje
Archiwum Internetowe
Stanisław J. Zieliński
Tekst
Stanisław  J. Zieliński

8.04.2010

Publikacja na blogu

8.03.2018