Poczet Patrycjuszy
 Miasta Gdańska
Maria i Henryk Lewandowscy
Kiedy było
Ich to Pierwsze Spotkanie…
Podczas którego
Postanowili tak bardzo
Iść razem
Któż to dziś zna
Czy był to Egipt
Czy Turcja
Czy Karaiby
Floryda
Antyle
Do dziś
Wiedzą li tylko
Oni Sami
I wie tylko ów
Jeden świadek
Porywający także wtedy
Ów cichy
Spokojny
Dyskretny
Wiatr

Był donosił im spojrzenia
Potem słowa
Pełne myśli
Pełne pragnień
Pełne dnia
I tym samym pragnieniem
Do dzisiaj
Są dla Siebie
Sami
I są zawsze 
W tym samym miejscu
Bo każdy rok przecież
Bo każdy dzień przecież
Solidarnie i łączą

I dzielą
Na dwa
I zawsze szczęśliwi
I zawsze z uśmiechem
Bo uśmiech
To ich zawsze 
Dobry druh
I niezawodny brat
I tylko oddzielnie
Gdy czar czterech kółek
Lecz i wtedy
Jedno za drugim
Płyną przez Miasto
Przez Miasto 
Swojego Żywota
Przez swój dostatni 
Dyskretny Gdańsk

Aż w szybach odbijają się
Ulice i drzewa
Z podziwu na baczność
Równa do szeregu
Kamieniczek rząd
W ich Restauracji
W „Gdańskiej”
Przy ulicy Świętego Ducha
Znów kolejna feta



I rozgłos znowu 
Na cały Gdańsk
Znowu na cały Gdańsk 
Będzie się niósł
Aż do nowego 
Takiego wydarzenia

Pośród Portretów Królów 
I Patrycjuszy
I urodziwych Gdańszczanek
Z których każda na schwał
Przybędzie
Kolejny Premier
Kolejny Prezydent
Bo nikt nie omija 
Restauracji "Gdańskiej"
Gdy odwiedza
Gdańsk
Na mapach świata

„Gdańska” ma swe miejsce
Bo chętnie bywa tutaj
Cały polityczny Świat
Poszło dla VIP-ów
Już niemało gąsek
A każda gąska
Jakiż wybornie 
Wyszukany smak

 




Gdy wszystko 
Tak zawsze
Tak dobrze  
Dzieje się tu
Tak wszystko
Tak zawsze
W pełni łask
Może przeto 
I tym razem
„Gdańska” zdąży Swoim klimatem
Klimatem 
Romea i Julii
Zauroczyć 
I obecnego
Prezydenta Rzeczypospolitej
Bo jest Człowiekiem Taktu
Bo co takt to takt
Romeo i Julia
Julia i Romeo
Ile sekretów
Ile tajemnic
Ma tak bogaty los
Jakże bardzo 
W Gdańsku
Leczy to włoskie
Legendarne
Jakże romantyczne
Miasto
Verona
I dzięki Marii 
I Henrykowi
Dzięki 
Henrykowi i Marii

Także jedną Veroną
Jest całe Miasto
Gdańsk
Bo Maria i Henryk
W swojej Gdańskiej Veronie
Są już lata całe
I zawsze Pierwsi

Na swoim Progu
Każdego kolejnego
Wciąż Pierwszego Dnia


Do Restauracji "Gdańskiej"
Każdy więc zagląda
Przybywa po ten klimat
Przybywa po ten sekret
I po ten Wiatr
Który zawiewa
Z Verony
Wprost 

Kiedyż to było
To Ich Pierwsze Spotkanie
Podczas którego postanowili
Tak bardzo iść razem
Któż to dziś zna
Czy był to Egipt
Czy Turcja
Czy Karaiby
Floryda
Antyle
Do dziś wiedzą 
Li tylko Sami
I wie ów tylko
Jeden Jedyny Świadek
Porywający zawsze Tak samo 
Ów cichy
Spokojny
Dyskretny
Ale i jakże 

Wszędobylski
Wiatr

Ilustracje
Archiwum  Foto Restauracji
"Gdańska"
Archiwum Internetowe
Stanisław J. Zieliński

Tekst
Stanisław J. Zieliński
17.02.2011
Publikacja na blogu:

19.02.2018 R



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Książkę o sobie To Pan Wojciech Kotlicki Mieszkaniec Gdańska napisze Sam

Obraz
  Książkę o Sobie To Pan Wojciech Kotlicki Mieszkaniec  Gdańska  Napisze Sam Bo wie najlepiej Co w swoim życiu Co kiedy było Mówi do siebie Gdy patrzy w lustro Póki jeszcze mocno Pamięcią trwam Pomimo moich Już tylu lat Widzę jak moje Wszystkie lata przemijały Jeden rok za drugim I wiem najlepiej Gdzie w moim życiu Sukces największy I gdzie ile miałem I klęsk i   zupełnych plajt I także nieraz zupełnie Na własne życzenie Nie po raz pierwszy Klęska przegrana szansa Ów zawsze  gorzki Żywota smak I siedzi mocno W pamięci Sukces żywota To ta ozdoba Bijący blask Widoczny z daleka Kiedy to byłem Sam dla siebie lew A moje życie Dorodny łan Na cały Gdańsk Na całe Pomorze I buszowały w nim Burze i wiatr Krzepione deszczem Krzepione słońcem Niejedna miłość Życiowy sztorm Wnet potargały  Wnet poszarpały To wszystko Lecz jakże zawsze I byłem rad Oczarowany aż strącony z nóg Kolejną Moją Mił...
Czytaj więcej

Na Kociewiu i Kaszubach

Obraz
  Na Kociewiu i Kaszubach Od wielu   dziesiątek lat Ród mój Ród Kotlickich Jest rozgałęziony Tak naprawdę Dokąd sięga Ile odnóg i korzeni Ile koron i konarów Chociaż jestem Ja Wojciech Kotlicki Senior Rodu Tak naprawdę Nie wiem sam Gdzie obrócisz się To krewni I podobni Głowa w głowę Serce roście Gdzie nie spojrzysz Tam kociewskie Tam kaszubskie Drogie sercu Strony moje Ile razy już myślałem Ażeby to Towarzystwo Zebrać jakoś Raz na zawsze W jakieś porządne Opasłe tomisko I już nieraz Chwytam wenę I za rogi tego byka Trzeba siły i uporu By to jakoś Z jakimś sensem Dobrze poukładać w myślach A następnie Na stronicach I czuję to pod stopami I to pilne zawezwanie I ten płomień I ten ogień Czas ów coraz szybciej biegnie Bóg obdarzył Mnie pamięcią Doskonałą mocną pierwszą W całym W całym   rodzie Jestem bastion Jestem skarbiec Tylko jeszcze  Ta odległość Z myśli przenieść to ...
Czytaj więcej

Tu przy ulicy Leszka Białego Prawie mój cały Gdańsk

Obraz
  Tu przy ulicy Leszka Białego Mój prawie Cały Gdańsk Stąd wszystkie drogi Do Centrum Miasta I wszystkie drogi Na całą Polskę A i na cały Świat I tak dzień w dzień I tydzień w tydzień Całe miesiące I całe lata Zdumiony jestem Zdumiony bardzo I pytam siebie Kolejny raz Tu przy ulicy Leszka Białego Już   przeminęło mi Tyle żywota A może wszystko to Nie jest prawda A tylko jakiś Przygodny żart Kolejna wiosna I jak co roku Kwitnący kasztan Bujnie kwitnący Wszędzie sam kwiat I zawsze łapię się Na tym jednym Dobrze tłumaczyć To jakimś żartem Lecz mój kalendarz Jednak nie kłamie Jest to bezwzględny Rachunek lat Narastający z każdym Bieżącym rokiem Obiektywny uczciwy naprawdę Uchylam furtkę Nic nie pomaga Wszystko tak musi być Czasami szpital Czasem przychodnia W przychodni od lat już Znany lekarz I od lekarza Kolejnych leków Kolejny pakiet Ażeby dalej Mógł człowiek iść Tu przy ulicy Leszka Bia...
Czytaj więcej