I tak Panie Polikarpie

Wrosłeś w Miasto Gdańsk

Najpierw to

Wrastałeś w Stocznię

W swój stoczniowy

Twardy zawód

I po dziś dzień

W tym zawodzie

Swój stanowczy

Charakter masz

 

I co sobie postanowisz

To w każdym działaniu

Jesteś Gdański Lew

Jak król kniei

Po kolei

I udanie

I szczęśliwie

I codziennie

W Imię Boże

Otwierasz swój 

Nowy dzień

 

W Twojej Duszy

Zawsze słońce

I od morza wiatr

Lubisz morze

Lubisz fale

Bowiem zawsze

Jakże chętnie

Opływałeś świat

 

Przygód było

Co niemiara

Starczy po dziś dzień

Mimo wieku

W głowie świta

Znów kolejny rejs

 Bo ten rekin

Bo wieloryb

A i morski wilk

Odzywa się

Znowu w Tobie

Z uporem dzień w dzień


 

Och karnawał na Batorym

To był ów ten czas

I choć lata przeminęły

To tak jakby

Było wczoraj

W Tobie po dziś trwa

Nawet lista pasażerów

I ów słony

Posmak fal

Wszystko to 

Zatrzymał w Tobie

Tamten czas

I tamten sztorm


 

Z mocą  tego sztormu

Z siłą  tego wiatru wprost

Wprost z północy 

Tak pomiędzy rejsami

Po uszy trwasz

W  swoim Mieście Gdańsku 


Tu wpisujesz

Swoje dzieje

I swój ziemski czas

Dziwiąc się sam

Jakże nieraz

No bo jakże to

I na lądzie

I na morzu

Zawsze ów

Przyjazny los

 

I co sobie postanowisz

To niebawem masz

Przez profesje

Przez zawody

Spełnia Twój

Każdy kaprys


Zawsze bliski

I przyjazny

Niezawodny Boży  Wiatr

Dając ów  nadmiar energii

Aby co dzień

Na swej mecie

Stawić się na czas

 

I przechodzą obok Ciebie

Obok Ciebie

Panie Polikarpie

Te Twoje dziesiątki lat

I dziwią się

Twoje kalendarze

Kto naliczył ich

Aż tyle

To jest chyba żart

 

I w Gdańsku Osowej

Pod wezwaniem

Świętego Polikarpa

Stoi Kościół Twój


Z Woli Boga

Stało się tak

Masz tu swój

Świątynny próg

 

Biją dzwony

W tym kościele

Słyszy cały Gdańsk

Tam gdzie kościół

Tam każdemu

Czas szczęśliwy

Bo tam święty

Boży Czas

 

Tutaj Bóg

Dłonią kapłana

Czyni  Święty  Znak Pokoju

I ludowi błogosławi

Po długie dziesiątki lat

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

 

 

 

 

 

 

 

 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Książkę o sobie To Pan Wojciech Kotlicki Mieszkaniec Gdańska napisze Sam

Obraz
  Książkę o Sobie To Pan Wojciech Kotlicki Mieszkaniec  Gdańska  Napisze Sam Bo wie najlepiej Co w swoim życiu Co kiedy było Mówi do siebie Gdy patrzy w lustro Póki jeszcze mocno Pamięcią trwam Pomimo moich Już tylu lat Widzę jak moje Wszystkie lata przemijały Jeden rok za drugim I wiem najlepiej Gdzie w moim życiu Sukces największy I gdzie ile miałem I klęsk i   zupełnych plajt I także nieraz zupełnie Na własne życzenie Nie po raz pierwszy Klęska przegrana szansa Ów zawsze  gorzki Żywota smak I siedzi mocno W pamięci Sukces żywota To ta ozdoba Bijący blask Widoczny z daleka Kiedy to byłem Sam dla siebie lew A moje życie Dorodny łan Na cały Gdańsk Na całe Pomorze I buszowały w nim Burze i wiatr Krzepione deszczem Krzepione słońcem Niejedna miłość Życiowy sztorm Wnet potargały  Wnet poszarpały To wszystko Lecz jakże zawsze I byłem rad Oczarowany aż strącony z nóg Kolejną Moją Mił...
Czytaj więcej

Na Kociewiu i Kaszubach

Obraz
  Na Kociewiu i Kaszubach Od wielu   dziesiątek lat Ród mój Ród Kotlickich Jest rozgałęziony Tak naprawdę Dokąd sięga Ile odnóg i korzeni Ile koron i konarów Chociaż jestem Ja Wojciech Kotlicki Senior Rodu Tak naprawdę Nie wiem sam Gdzie obrócisz się To krewni I podobni Głowa w głowę Serce roście Gdzie nie spojrzysz Tam kociewskie Tam kaszubskie Drogie sercu Strony moje Ile razy już myślałem Ażeby to Towarzystwo Zebrać jakoś Raz na zawsze W jakieś porządne Opasłe tomisko I już nieraz Chwytam wenę I za rogi tego byka Trzeba siły i uporu By to jakoś Z jakimś sensem Dobrze poukładać w myślach A następnie Na stronicach I czuję to pod stopami I to pilne zawezwanie I ten płomień I ten ogień Czas ów coraz szybciej biegnie Bóg obdarzył Mnie pamięcią Doskonałą mocną pierwszą W całym W całym   rodzie Jestem bastion Jestem skarbiec Tylko jeszcze  Ta odległość Z myśli przenieść to ...
Czytaj więcej

Tu przy ulicy Leszka Białego Prawie mój cały Gdańsk

Obraz
  Tu przy ulicy Leszka Białego Mój prawie Cały Gdańsk Stąd wszystkie drogi Do Centrum Miasta I wszystkie drogi Na całą Polskę A i na cały Świat I tak dzień w dzień I tydzień w tydzień Całe miesiące I całe lata Zdumiony jestem Zdumiony bardzo I pytam siebie Kolejny raz Tu przy ulicy Leszka Białego Już   przeminęło mi Tyle żywota A może wszystko to Nie jest prawda A tylko jakiś Przygodny żart Kolejna wiosna I jak co roku Kwitnący kasztan Bujnie kwitnący Wszędzie sam kwiat I zawsze łapię się Na tym jednym Dobrze tłumaczyć To jakimś żartem Lecz mój kalendarz Jednak nie kłamie Jest to bezwzględny Rachunek lat Narastający z każdym Bieżącym rokiem Obiektywny uczciwy naprawdę Uchylam furtkę Nic nie pomaga Wszystko tak musi być Czasami szpital Czasem przychodnia W przychodni od lat już Znany lekarz I od lekarza Kolejnych leków Kolejny pakiet Ażeby dalej Mógł człowiek iść Tu przy ulicy Leszka Bia...
Czytaj więcej